Lammie Stel oet tied?

Ze haar kraande van dinsdag in haanden en zat in ‘t zunnegie ‘t wereldnijs en ‘t streeknijs rusteg deur te lezen. ‘t Kraandepepier ruzzelde wat in ain zacht windje. Net as ‘t blad aan bomen die ain endje wieder weg de wacht over heur huilen. Ze vuilde zuk hier vaaileg en beschaarmd. Dou kwam ze aan bie de raauwadvertinsies. Dij las ze mainsttied wel, je wollen toch ain beetje waiten wel d’r nog was en wel zuk ter ruste legt haar. Ze docht t’r wel ais over hou of ‘t wezen zol om dood te goan of laiver nog dood te wezen. Zol het mitvaalen of zol het ain groot swaart gat wezen. Ze was d’r slim benijd noar. ‘t Was allinneg zunde dat, as ‘t zover was, ze het nait kon noavertellen.  Och oal dreumerd, schol ze op zukzulf, en opgewekt begon ze d’advertinsies te lezen. Bie de daarde schoot ze van stoule omhoog. Lammie Stel, 45 joar, was noa ain laang zaikberre oet tied kommen. ‘t Adres dat d’r bie ston zee heur niks en ook noam van man was heur onbekind. Zol het echt de Lammie wezen die zij docht? Leeftied kwam wel zo’n beetje overain. Ain jonkje haren ze. Dat wos ze ook nait. Moar ja, wanneer haar ze Lammie veur ‘t lest zain? Dat was zunegan datteg joar leden. Lammie haar bie heur op’t kantoor waarkt. Ze konden ‘t goud mitainander vinden. Ze zaten mit zien baiden in ain klain hokkie. Zai as sekreteresse en Lammie as boukholdster. Ze pruiten hail wat of, mor d’r wuir ook hail wat waark verzet. As d’aine ‘t wat te drok haar huilp d’aander. Lammie was ain grof wicht van zo’n lutje twinteg joar . ‘t Hoar haar ze altied roeg om de kop. Dat von ze ‘t mooiste. Van tutterij mos ze niks hebben. Wat ik mie nog heul staark herinner is dat ze zo eerlijk was. Ze haar ain vurige hekel aan leugens om ain verhoal mooier te moaken. Voak betrapde ze mie doar op en dan zee ze “Is’t dat wel echt zo, maak je het niet weer mooier dan het is?” Zulfs ain leugentje om bestwil kon ze zwoar verdroagen. Aigenlieks haar ze’t altied in de goaten as je de woarhaid ain beetje aandikten of d’r wat bie verzonnen. Ze haar van heur leert, dat je net zo interessant binnen as je gewoon de woarhaid zeggen. Ze rookte sjeg en dronk swaarde koffie. Ze was traauwd dou ze zestien was om thuus weg te wezen. Heur pa was aan de draank en heur moe was al tien joar zwoar zaik. En of de duvel d’r mit speulde: dou haar ze ook ain kerel troffen die aan de draank was en die heur rusteg op zundagoavond loat nog noar de kroug stuurde om ain krat bier te hoalen. Ze dus dat nooit te waaigern en dee wat e zee. Wat mos ze ook aans? Voak haar ze wel mit heur te doun had. Wat haar ze ‘t zulf dan beter troffen! Noadat ze aander waark op ain heul aander stee kreeg, zagen ze mekoar aal minder. Zo gait dat ja. Ze is nog wel bie ons thuus west dou ‘t wicht geboren is. Loater haar ze heurt dat ze bie heur kerel weg goan is. Dat was dunkt heur wel het leste. Ze haar ook wel lezen dat heur pa en moe uut tied kommen binnen, moar ze was d’r nait west. Ze haar kraande op schoot liggen, moar ze pakde om heur weer op. Ze wol waiten wanneer de begroafenis was. Dan ging ze d’r hin. Ze wol zeker waiten of ‘t Lammie was of nait. As ‘t wel zo was dan was’t toch wel slim begrodelk. Houveul joar zol ze’t dan ain beetje goud had hebben? 45 was toch ook wel slim jong. Zoaterdag wuir ze cremeert in Assen. ‘t Was wel wied vot, moar dat zol heur nait tegenhollen. Soavends op berre zee ze tegen heur man wat ze van plan was. Hai von ‘t mor onwies. “Wanneer hest heur veur ‘t lest zain?” zee e. “Dat is ja joaren leden”. Hai haar geliek, mor ik mos d’r hin. Meschain was’t ook allinneg nijsgiereghaid, mor dat kon toch ook gain kwoad? Zotterdag was ze op tied op. Om elf uur mos ze d’r wezen. Ze was glad ain beetje iedel. Drij moal haar ze al wat aans aan doan. Ze druig zulf groag zwaart, moar dou ze ‘t aan haar von ze dat wat teveul van ‘t goude. Heur blaauw klaidje mit bloumen was te los. ‘t Gele pakje dan mor. Ze haar het aan doan, moar heur man zee, dat ze wel ain stropoppe leek. Achter in kaast haar ze nog ain broek mit ain olle bloese vonden. Bloese haar ain koordje. Doarom mos ze aan Ede Stoal denken en docht d’r aan dat die ook al weer heul wat joaren uut tied was. Moar over hom wuir nog proat. Hou zol dat mit Lammie straks goan? En mit heurzulf as ‘t zowiet was? Hou gaauw vergaten minsen mekoar nait. “Hest die nij goud kocht”, vreug heur man dou ze hom om goudkeuren vruig. “Nee”, zee ze en gniffelde wat. Dan mos dit ‘t mor worden. Ze was op tied in Assen. Gelukkig nait de eerste. D’r waren al ain stuk of twinteg. Heur noam haar ze al in bouk zetten en ain man in ‘t swaart zee mit ain uitgestreken gezicht, woar Lammie ston (wat ain uitdrukken veur aine die ligt) . Dan kon ze in alle rust oafschaid nemen, zee e ook nog. Rust, rust, ze haar hailemoal gain rust in de kont. Ze luip noar’t koamertje. Bloumenzee ston om en op de kiste, die wit as snij was. Zol die nou ook mit opbraand worden? Dat zol toch wel zunde wezen, docht ze. Van cremeren wos ze niks oaf. Bie heur in femilie wuirden ze aalmoal begroaven. Dan kon je loater tenminsen nog ain plek vinden, woarvan je dochten, dat ze doar waren. Langzoam luip ze op kist oaf en keek d’r in. ‘t Hoar lag wat roeg om de kop en ‘t was wat gries worden. Moar dat was ook ‘t ainige wat heur bekind veurkwam. Broodmoager lag ze doar. Lammie was altied zo grof west. Nou wos ze nog nait of ze’t echt was of nait. Ze ston aandachtig in kist te kieken dou d’r ain man en vraauw noast heur kwamen. De vraauw snukte wat, man was heul stil. “Wat is ze mager geworden”, zee ain bekinde stem. Mit ‘n schok kwam ze overende, keek vraauw aan en ruip: “Lammie, bis’t doe’t”? “Hallo, Trijn”, zee ze mit betroande ogen. “Ik wist niet dat je mijn nicht ook kende. ‘t Is wat he, zo jong nog.” Ze knikte joa, want ze kon niks uutbrengen, dee ain stap oet zied en luip beschoamd het koamertje uut. Heur mit heur verdrait achterloatend. Ondertussen was d’r al heul wat volk binnenstroomd en stonden minsen veur handtaikenbouk te wachten. Mit kop ain beetje omdele luip ze noar boeten. Gelukkeg kwam ze aans gain bekinden tegen! Ze stapde in auto en ree op huus aan. “Lammie haar ‘t hoar weer roeg om de kop en was nog altied even grof baauwd”, docht ze en doar was ze heul bliede om. Ain zunnestroal streek heur over ‘t gezicht en ze docht dat die wel van d’aander Lammie kommen mos.

Verhaal

Stien-a.nl
Home Schrijver Dichter Schilder Boeken Contact
Schilderijen, verhalen en gedichten, die op deze website staan, vallen onder het intellectueel eigendom en copyright van Stien. Geen van de werken mag zonder haar toestemming worden gereproduceerd.
Made with BS&T (c) Stien-a 2014
Schrijver